"Όσο ζω, ελπίζω", "Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία" κλπ κλπ. . . Λόγια.. Λόγια για την ελπίδα, για μια ελπίδα ως το μόνο όπλο μας απέναντι σε ένα άγνωστο μέλλον, η αβεβαιότητα του οποίου φαντάζει τρομακτική.
Μα πόση ελπίδα όμως μπορεί να χωρέσει ένας άνθρωπος ρε παιδιά; Κάποια στιγμή κουράζει, θες να δεις ένα θετικό σημάδι. Έναν οιωνό ρε αδερφέ, ότι έρχεται άσπρη μέρα και για μας. Ότι οι κόποι μας θα ανταμοιφθούν. Ότι "αυτοί που αξίζουν, δεν χάνονται". Το τελευταίο, δε, έχω σιχαθεί να το ακούω!!! Τι δε χάνονται ρε φιλαράκι;;; Γιατί τόσοι άνθρωποι που ξεκίνησαν τις σπουδές τους με όραμα και αμέτρητα σχέδια, συμβιβάζονται με μια πραγματικότητα λίγη; Ελπίδα; Τι να πεις σε ανθρώπους που βγάζουν τα προς το ζην όλη τους τη ζωή σε μια δουλειά που μισούν, απλά και μόνο για να ζουν αξιοπρεπώς και χωρίς οικονομική εξάρτηση απο τους γονείς τους; Θα αλλάξει ποτέ κάτι; ΠΩΣ; Αφού όλα αλλάζουν κι όλα μένουν ίδια..
"25 χρονών είσαι, η ζωή σου τώρα ξεκινάει, μην απογοητεύεσαι, πόσος κόσμος βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση"... Ωραία όλα αυτά, αλλά είναι δύσκολο γαμώτο, δύσκολο.. Πως να βάλεις φρένο σε έναν άνθρωπο νέο, με όρεξη για δουλειά, γεμάτο ενέργεια και δημιουργικότητα; Πως του λες "σταμάτα", "περίμενε", "κάτσε με σταυρωμένα τα χέρια και περίμενε να έρθει μια ευκαιρία", που δεν ξέρεις σε πόσες μέρες, μήνες, χρόνια θα εμφανιστεί..; Πως του κόβεις έτσι εύκολα τα φτερά και τον στρέφεις σε άλλους δρόμους, πιο ύπουλους, πιο πλάγιους, να ψάχνει "μπάρμπες στην κορώνη", μπας και να μπορέσουν ποτέ οι κόποι του να αποδώσουν καρπούς....;;
"..we’re the ones who still believe.. and we’re looking for a page.. in that lifeless book of hope..." λένε οι Killers και λέω να μην τους χαλάσω χατήρι, για την ώρα θα πάω με τα νερά τους.. Για ακόμα λίγο.. Μήπως τελικά η μοίρα με διαψεύσει και η τύχη έρθει κι απο το δικό μου το κατώφλι..
Well, future, darling, show us what you've got!!!!
