Music = Life

Ακούγοντας ένα τραγούδι, πάντα έδινα περισσότερη σημασία στη μουσική απο το στίχο, πάντα. Δεν ξέρω γιατί.. Αυτό ήταν που με "άγγιζε", που με συγκινούσε.. Αν ένα τραγούδι συνδύαζε βέβαια και στίχο, εκτός απο εκπληκτική μουσική, ε αυτό ήταν.. Με απογείωνε!

Πόσο φτωχότερη θα ήταν η ζωή χωρίς τη μουσική; Χωρίς τις μελωδίες που μπορούν με λίγες νότες να μιλήσουν στην ψυχή σου και να πουν αυτό που 1000 λέξεις δεν θα καταφέρουν ποτέ; Πως μπορείς να περιγράψεις σε έναν άνθρωπο κωφό τι είναι μουσική; Ίσως με χρώματα, με μια χρωματική πανδαισία γεμάτη δύναμη, αυθορμητισμό και ενέργεια. Και πάλι, δεν μπορείς.

Αφορμή για αυτές τις σκόρπιες σκέψεις στάθηκε ένα τραγούδι.. Μάλλον μια μελωδία, γιατί είναι απλά μουσική, χωρίς στίχο.. Είχε περάσει πολύς καιρός απο την τελευταία φορά που ένα μουσικό κομμάτι με είχε "αγγίξει" τόσο βαθιά..

Κλείστε τα μάτια και αφεθείτε.........

Η μόνη δύναμη που έχουμε..!

"..Η σκέψη είναι μαγική. Ό,τι δε συλλογίζεσαι είναι σαν να μην υπάρχει. Κι ό,τι καταφέρεις να συλλογιστείς, ό,τι με δύναμη λαχταρίσεις, αυτό, πίστεψέ με, κάποτε θα το συναντήσεις.."

[Φωτεινή Τσαλίκογλου - "Όλα τα ναι του κόσμου"]

Εκπληκτικό;

Καφέ με το άτομο που σου πήρε συνέντευξη;; Εμμμ...

Το έζησα κι αυτό λοιπόν. Πριν κανα μήνα περίπου πήγα σε μια συνέντευξη και μέχρι τώρα ήμουν στο περίμενε. "Μη νομίζεις ότι σε ξέχασα αν δε σε πάρω", "να περιμένεις τηλεφώνημά μου" και μπλα μπλα μπλα μου ήταν η πιθανή μελλοντική εργοδότριά μου, περιμέεεενω και γω...

Σήμερα λοιπόν, all of a sudden, βρέθηκα στην ίδια παρέα με τη συγκεκριμένη κιουρία. Το πως και το γιατί είναι μια άλλη ιστορία. Και ερωτώ τώρα εγώ: τι στάση έπρεπε να κρατήσω; Να το παίξω μάγκας που χάρη θα της έκανα να με πάρει στη δουλειά; Να το παίξω άνετη και φιλική; Να θέσω το ζήτημα ευθέως; Ε λοιπόν κατέληξα να μην κάνω τίποτα αυτά. Ήμουν χαλαρούλα και, πραγματικά πιστέψτε με, αυτή φαινόταν πολύ πιο αγχωμένη απο μένα. Απο έγκυρη πηγή έμαθα ότι σκέφτεται σοβαρά το θέμα της πρόσληψής μου, αν και την προβληματίζει το οικονομικό κομμάτι. Σε δύσκολους καιρούς ζούμε κύριοι!! Τι νομίζετε; Έχουν όλοι την πολυτέλεια να πληρώνουν ψυχολόγους;; Πφφφφ... Χλίδες και παραπανήσια έξοδα..!

Και μένω πάλι εγώ με τα ερωτηματικά μου. Να πάρω τηλ να ρωτήσω τι παίζει ή όχι; Ε όχι κυρία μουυυ!!! Δε θα φιλήσουμε και κατουρημένες ποδιές για μια θεσούλα!!! Έχουμε και μια αξιοπρέπεια! Με θες μανδάμ στη δουλειά σου; Καλό θα σου κάνω, μη φοβάσαι την αλλαγή! Δε με θες;;; Εσύ θα χάσεις! Πάμε γι'άλλα, για καλύτερα, που λέει και το άσμα. Ε μα!

Αποφθέγματα ..μεγάλων (?) ανδρών!

"TO DO IS TO BE" (Nietzsche)
"TO BE IS TO DO" (Kant)
"DO BE DO BE DO" (Scooby Doo)

Γραμμένο απο έναν φίλο μου στο profile του στο facebook ως favourite quotation. Βλέπω και γω Nietzsche και Kant και σκιάχτηκα.. Αμάν αμάν, λέω! Φιλοσοφικές ανησυχίες ο Γιωργάκης!! Η συνέχεια δικαίωσε τη φήμη του. Respect my friend!!! Χαχα!!

Marianne, the face of melancholy..

Το κορίτσι με τα μελαγχολικά μάτια, μια μελαγχολία που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει απο το πρόσωπό της, έχει κινήσει το ενδιαφέρον μου τελευταία. Αφορμή στάθηκε το "Irina Palm", μια απο τις πιο πρόσφατες ταινίες της, που με άφησε κυριολεκτικά άφωνη με την ερμηνεία της. Marianne Faithfull.

Η «μούσα» των Rolling Stones, του Bob Dylan, του Tom Waits, της P.J. Harvey, του Nick Cave και τόσων άλλων, έχει συγκινήσει, επηρεάσει και εμπνεύσει με την ιδιαίτερη φωνή και περσόνα της δεκάδες καλλιτέχνες. Με συνεπή και συνεχή παρουσία στην μουσική, στη δισκογραφία, στην λογοτεχνία, στον κινηματογράφο και στο θεατρικό σανίδι, η Marianne Faithfull είναι μια από τις κορυφαίες καλλιτέχνιδες την παρουσία της οποίας απολαμβάνουμε έως και σήμερα.

Το μεγάλο πια κορίτσι που για χρόνια πάλεψε με τα ναρκωτικά δηλώνει: "Εχω το τραγούδι μου και μπορώ να κερδίσω χάρις σ’ αυτό τα χαμένα χρόνια. Δεν θα αντιμετωπίσω τα γηρατειά απένταρη και μόνη".

Μια ψυχή με βαθιές ανησυχίες, λεπτά και εύθραστα συναισθήματα.. Με το τραγούδι της "There is a ghost" κατάφερε να αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές μου και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας.. Απολαύστε την!

Sleepless & restless...

Οι "μαύρες" σκέψεις στο σκοτάδι ειναι η καθημερινότητά μου every single night. Όταν κοιμάμαι μόνη το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις μαμούθ.

Απαισιόδοξες σκέψεις για τη μέρα που πέρασε.. Τι είπα που δεν έπρεπε;.. Τι δεν έκανα και ανέβαλα once more; Άμα, δε, πάει 4 το βράδυ.. αυτό ήταν! Οι σκέψεις γίνονται όλο και πιο black και σιγά σιγά με στοιχειώνουν.. Θα θυμηθώ όλους όσους έχουν φύγει.. Θα αγχωθώ για το μέλλον μου, τη ζωή μου, τις σωστές ή λάθος επιλογές μου.. Γενικώς θα τα "τσουβαλιάσω" (που λέει κι η μανούλα) όλα στο κεφάλι μου.. And then.. goodbye sleep!..

Θετικές σκέψεις dudes, όποτε και όσο μπορείτε! Μόνο αυτές μας τραβάνε μακριά απο τη μαυρίλα και την απαισιοδοξία της στιγμής νύχτες σαν κι αυτές..

Parents alert!

17μισό ήμουν όταν έφυγα απο την οικογενειακή φωλίτσα και ανέβηκα στη Βόρεια Ελλάδα για σπουδές.. Με ενθουσιασμό για το καινούριο, αλλά και φόβο για το άγνωστο. Ακόμα θυμάμαι τη στιγμή που οι γονείς, αφού πρώτα με τακτοποίησαν καλά καλά, έκλεισαν πίσω τους την πόρτα αφήνοντάς με μόνη να ξεκινήσω τη νέα, φοιτητική μου ζωή.. Ξεκρέμαστη, αυτό ήταν το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα. Χωρίς γονείς για πρώτη φορά. Περίεργο, αλλά και πρωτόγνωρο...

Ο καιρός πέρασε και 8 χρόνια μετά, όσο κι αν λαχταρώ να δω τους γονείς, μου λείπουν και ανυπομονώ να'ρθουν να με δουν, τα συναισθήματα μπλέκονται μεταξύ τους και πέφτουν σε αντιφάσεις... Έχω μάθει πια σε μια ζωή ανεξάρτητη, μόνη μου, με τον δικό μου προσωπικό χώρο, δίχως να'χω κανέναν να μου γκρινιάξει που ξενύχτησα και πάλι, που βγαίνω λουσμένη έξω, που δεν τρώω όλο το φαϊ μου..... Jesus!

Τους αγαπάω πάρα πολύ και οι σκέψεις αυτές με κάνουν να νιώθουν ενοχές, αλλά έπειτα γιατί;...είναι παράλογο αυτό το συναίσθημα; Μήπως και η μαμά μου δεν γκρινιάζει όταν η γιαγιά μου παρεμβαίνει στο νοικοκυριό της και της αλλάζει την καθημερινή της ρουτίνα..;

Οι γονείς θα'ναι πάντα γονείς.. Άλλα έτσι, λίγο, κάποιες φορές εύχομαι να έδειχναν λίιιγη περισσότερη κατανόηση, να μην έπαιρναν προσωπικά κάποια πράγματα.. Δεν είναι πως το'χω παράπονο, αλλά να ρε παιδί μου.. κάποια πράγματα να μη χρειάζονταν να ειπωθούν για να γίνουν κατανοητά... Αυτά.