Καφέ με το άτομο που σου πήρε συνέντευξη;; Εμμμ...

Το έζησα κι αυτό λοιπόν. Πριν κανα μήνα περίπου πήγα σε μια συνέντευξη και μέχρι τώρα ήμουν στο περίμενε. "Μη νομίζεις ότι σε ξέχασα αν δε σε πάρω", "να περιμένεις τηλεφώνημά μου" και μπλα μπλα μπλα μου ήταν η πιθανή μελλοντική εργοδότριά μου, περιμέεεενω και γω...

Σήμερα λοιπόν, all of a sudden, βρέθηκα στην ίδια παρέα με τη συγκεκριμένη κιουρία. Το πως και το γιατί είναι μια άλλη ιστορία. Και ερωτώ τώρα εγώ: τι στάση έπρεπε να κρατήσω; Να το παίξω μάγκας που χάρη θα της έκανα να με πάρει στη δουλειά; Να το παίξω άνετη και φιλική; Να θέσω το ζήτημα ευθέως; Ε λοιπόν κατέληξα να μην κάνω τίποτα αυτά. Ήμουν χαλαρούλα και, πραγματικά πιστέψτε με, αυτή φαινόταν πολύ πιο αγχωμένη απο μένα. Απο έγκυρη πηγή έμαθα ότι σκέφτεται σοβαρά το θέμα της πρόσληψής μου, αν και την προβληματίζει το οικονομικό κομμάτι. Σε δύσκολους καιρούς ζούμε κύριοι!! Τι νομίζετε; Έχουν όλοι την πολυτέλεια να πληρώνουν ψυχολόγους;; Πφφφφ... Χλίδες και παραπανήσια έξοδα..!

Και μένω πάλι εγώ με τα ερωτηματικά μου. Να πάρω τηλ να ρωτήσω τι παίζει ή όχι; Ε όχι κυρία μουυυ!!! Δε θα φιλήσουμε και κατουρημένες ποδιές για μια θεσούλα!!! Έχουμε και μια αξιοπρέπεια! Με θες μανδάμ στη δουλειά σου; Καλό θα σου κάνω, μη φοβάσαι την αλλαγή! Δε με θες;;; Εσύ θα χάσεις! Πάμε γι'άλλα, για καλύτερα, που λέει και το άσμα. Ε μα!

Αποφθέγματα ..μεγάλων (?) ανδρών!

"TO DO IS TO BE" (Nietzsche)
"TO BE IS TO DO" (Kant)
"DO BE DO BE DO" (Scooby Doo)

Γραμμένο απο έναν φίλο μου στο profile του στο facebook ως favourite quotation. Βλέπω και γω Nietzsche και Kant και σκιάχτηκα.. Αμάν αμάν, λέω! Φιλοσοφικές ανησυχίες ο Γιωργάκης!! Η συνέχεια δικαίωσε τη φήμη του. Respect my friend!!! Χαχα!!

Marianne, the face of melancholy..

Το κορίτσι με τα μελαγχολικά μάτια, μια μελαγχολία που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει απο το πρόσωπό της, έχει κινήσει το ενδιαφέρον μου τελευταία. Αφορμή στάθηκε το "Irina Palm", μια απο τις πιο πρόσφατες ταινίες της, που με άφησε κυριολεκτικά άφωνη με την ερμηνεία της. Marianne Faithfull.

Η «μούσα» των Rolling Stones, του Bob Dylan, του Tom Waits, της P.J. Harvey, του Nick Cave και τόσων άλλων, έχει συγκινήσει, επηρεάσει και εμπνεύσει με την ιδιαίτερη φωνή και περσόνα της δεκάδες καλλιτέχνες. Με συνεπή και συνεχή παρουσία στην μουσική, στη δισκογραφία, στην λογοτεχνία, στον κινηματογράφο και στο θεατρικό σανίδι, η Marianne Faithfull είναι μια από τις κορυφαίες καλλιτέχνιδες την παρουσία της οποίας απολαμβάνουμε έως και σήμερα.

Το μεγάλο πια κορίτσι που για χρόνια πάλεψε με τα ναρκωτικά δηλώνει: "Εχω το τραγούδι μου και μπορώ να κερδίσω χάρις σ’ αυτό τα χαμένα χρόνια. Δεν θα αντιμετωπίσω τα γηρατειά απένταρη και μόνη".

Μια ψυχή με βαθιές ανησυχίες, λεπτά και εύθραστα συναισθήματα.. Με το τραγούδι της "There is a ghost" κατάφερε να αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές μου και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας.. Απολαύστε την!

Sleepless & restless...

Οι "μαύρες" σκέψεις στο σκοτάδι ειναι η καθημερινότητά μου every single night. Όταν κοιμάμαι μόνη το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις μαμούθ.

Απαισιόδοξες σκέψεις για τη μέρα που πέρασε.. Τι είπα που δεν έπρεπε;.. Τι δεν έκανα και ανέβαλα once more; Άμα, δε, πάει 4 το βράδυ.. αυτό ήταν! Οι σκέψεις γίνονται όλο και πιο black και σιγά σιγά με στοιχειώνουν.. Θα θυμηθώ όλους όσους έχουν φύγει.. Θα αγχωθώ για το μέλλον μου, τη ζωή μου, τις σωστές ή λάθος επιλογές μου.. Γενικώς θα τα "τσουβαλιάσω" (που λέει κι η μανούλα) όλα στο κεφάλι μου.. And then.. goodbye sleep!..

Θετικές σκέψεις dudes, όποτε και όσο μπορείτε! Μόνο αυτές μας τραβάνε μακριά απο τη μαυρίλα και την απαισιοδοξία της στιγμής νύχτες σαν κι αυτές..

Parents alert!

17μισό ήμουν όταν έφυγα απο την οικογενειακή φωλίτσα και ανέβηκα στη Βόρεια Ελλάδα για σπουδές.. Με ενθουσιασμό για το καινούριο, αλλά και φόβο για το άγνωστο. Ακόμα θυμάμαι τη στιγμή που οι γονείς, αφού πρώτα με τακτοποίησαν καλά καλά, έκλεισαν πίσω τους την πόρτα αφήνοντάς με μόνη να ξεκινήσω τη νέα, φοιτητική μου ζωή.. Ξεκρέμαστη, αυτό ήταν το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα. Χωρίς γονείς για πρώτη φορά. Περίεργο, αλλά και πρωτόγνωρο...

Ο καιρός πέρασε και 8 χρόνια μετά, όσο κι αν λαχταρώ να δω τους γονείς, μου λείπουν και ανυπομονώ να'ρθουν να με δουν, τα συναισθήματα μπλέκονται μεταξύ τους και πέφτουν σε αντιφάσεις... Έχω μάθει πια σε μια ζωή ανεξάρτητη, μόνη μου, με τον δικό μου προσωπικό χώρο, δίχως να'χω κανέναν να μου γκρινιάξει που ξενύχτησα και πάλι, που βγαίνω λουσμένη έξω, που δεν τρώω όλο το φαϊ μου..... Jesus!

Τους αγαπάω πάρα πολύ και οι σκέψεις αυτές με κάνουν να νιώθουν ενοχές, αλλά έπειτα γιατί;...είναι παράλογο αυτό το συναίσθημα; Μήπως και η μαμά μου δεν γκρινιάζει όταν η γιαγιά μου παρεμβαίνει στο νοικοκυριό της και της αλλάζει την καθημερινή της ρουτίνα..;

Οι γονείς θα'ναι πάντα γονείς.. Άλλα έτσι, λίγο, κάποιες φορές εύχομαι να έδειχναν λίιιγη περισσότερη κατανόηση, να μην έπαιρναν προσωπικά κάποια πράγματα.. Δεν είναι πως το'χω παράπονο, αλλά να ρε παιδί μου.. κάποια πράγματα να μη χρειάζονταν να ειπωθούν για να γίνουν κατανοητά... Αυτά.

Copy-Paste Girls..

Μα αν είναι δυνατόν αυτό το πράγμα με την ελληνική μόδα...;;; Πόσο ακόμα θα γίνονται όλες ένα με τη μάζα και θα ακολουθούν τυφλά οποιαδήποτε τάση επικρατεί;; Μια βόλτα μόνο στην Τσιμισκή ήταν αρκετή για να συνειδητοποιήσω ότι οι Ελληνίδες στην πλειοψηφία τους ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ προσωπικό στυλ. Τι είναι στη μόδα τελευταία;; Πλατφόρμες; Ο μισός γυναικείος πληθυσμός 20-40 τις φοράει και βολτάρει. Maxi φούστες;; Τους πάει, δεν τους πάει, θα τις φορέσουν.. Η μόδα το ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ! Λευκό ρολογάκι στο χεράκι;;; Το προτίμησαν φέτος όλες οι "fashionistas" που θέλουν να'ναι in, κομψές και προχώ (που λέει και μια φίλη μου)..

Ένας χρόνος στην Αγγλία ήταν αρκετός για να βιώσω το "στύλ - χωρίς - σύνορα". Με λίγα λόγια, "ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή"! Συνδυασμοί απίστευτοι, πολλές φορές αταίριαστοι μεν, αλλά πάνω απ'όλα: ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΥΛ! Αυτό που κάνει το ντύσιμο μοναδικό. Κάτι που προφανώς έχουν ξεχάσει εδώ στην Ελλάδα οι περισσότερες..

Πειραματισμός, φαντασία, τόλμη... Γιατί καλές μου το φοβάστε;; Γιατί ένα με τον συρμό τόσο εύκολα και αβίαστα;; Μια ζωή την έχουμε!! Ας νιώσουμε λίγο μοναδικές! Ίσως το να γίνεσαι ένα με τη μόδα οδηγεί πολλές φορές σε συναισθήματα αποδοχής και αφομίωσης με το σύνολο.. Μεγάλος αριθμός γυναικών προτιμούν τον κομφορμισμό, τη σίγουρη και εύκολη λύση, αποφεύγοντας έτσι τον κίνδυνο να γίνουν - οϊμέ! - δαχτυλοδεικτούμενες!

Τι σε νοιάζει ρε φιλενάδα τι λέει όλος ο κόσμος;; Νιώσε λίγο ο εαυτός σου! Ξεπέρασε τα όριά σου και σπάσε λίγο τις συνηθειές σου! "Παίξε" με ρούχα και αξεσουάρ και απολαυσέ το! Στην τελική για σένα ντύνεσαι... Όχι για την κάθε μια που θα σε κοιτάξει απο πάνω μέχρι κάτω την ώρα που περνάς στο φανάρι τη διάβαση..

Όπως είπε άλλωστε κι ο θείος Karl: "Only the minute and the future are interesting in fashion - it exists to be destroyed. If everybody did everything with respect, you'd go nowhere."

It was a BEAUTIFUL DAY!!!!!!!

U2 my friends.. Ό,τι και να πω, ό,τι και να γράψω θα'ναι λίγο.. Άμα δεν ήσουν εκεί, στο κατάμεστο ΟΑΚΑ των 80.000 ανθρώπων, κάτω απο το γιγάντιο ατσάλινο χταπόδι, δεν μπορείς να καταλάβεις το μέγεθος της επιτυχίας αυτής της συναυλίας! Κόσμος όλων των ηλικιών κατέφθασε απο κάθε γωνιά της Ελλάδας για να απολαύσει απο κοντά αυτό το μοναδικό υπερθέαμα των 360°!

Η μουσική ξεσηκωτική, η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσε να γίνει! O Bono και η παρέα του; Εκπλητική ερμηνεία! Επικοινωνία με το κοινό σημειώσατε άριστη! Και μέσα σε όλα αυτά, το δικό τους προσωπικό στίγμα: το πνεύμα φιλανθρωπίας, ακτιβισμού και πολιτικοκοινωνικής ευαισθησίας. Ο Μπόνο έκανε αναφορές στο Παλαιστινιακό και αφιερώνοντας ένα τραγούδι στην ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στη Βιρμανία, Αουνγκ Σαν Σούου Κίι, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, προτρέποντας τους πολίτες να παλέψουν και να αντέξουν τα δύσκολα.

2 ώρες έπειτα, δεν είχα απλά παρακολουθήσει την καλύτερη συναυλία της ζωής μου, αλλά είχα ήδη βάλει βαθιά μέσα στην καρδιά μου το Ιρλανδικό συγκρότημα που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή χωρίς να χάσει τις αξίες και τα ιδανικά του.