Μεθεόρτια.. aka "μαζεύοντας τα κομμάτια μου"..

Άιντε πάλι απο την αρχή.. Για πότε ήρθαν κι έφυγαν οι γιορτές, χαμπάρι δεν πήρα.. Είναι που λένε αν περνάς καλά...

Μήνες το περίμενα αυτό το 10ήμερο.. αδειούλα, όμορφες στιγμές, παρέες.. Το σχεδίαζα, έπαιρνα δύναμη για να την παλέψω μέχρι τότε.. "Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να'ρθει" λέει το τραγούδι και για άλλη μια φορά το συνειδητοποιώ εις το έπακρον.. Έρχονται οι μέρες που τόσο θες να φτάσουν και μετά τσουυυυπ.. κυλάνε σαν το νεράκι!

Δεν παραπονιέμαι.. οι γιορτές αυτές τα είχανε όλα! Αλλά να.. είναι που εμείς οι άνθρωποι είμαστε και πλεονέκτες. Θέλουμε πάντα περισσότερα, κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα... Ποτέ δεν αρκούμαστε να ζούμε τη στιγμή.. Ήδη στις 5 μέρες άρχισα να στεναχωριέμαι προκαταβολικά για το τι θα γίνει όταν τελειώσουν.. Classic me! Πφφφ..

Για να μην τα πολυλογώ, έφαγα μεγάλη ξενέρα την Κυριακή που επέστρεψα πίσω.. Παλεύω να μπω σε ένα πρόγραμμα, αλλά ακόμα "θρηνώ" το τέλος των διακοπών.. Για να μη μιλήσω για το χριστογεννιάτικο δέντρο που αρνούμαι πεισματικά να ξεστολίσω.. Δε θέλω ρε αδερφέ, πως το λένε! Μου επιβάλει κανείς να χαλάσω αυτό τον όμορφο στολισμό επειδή τέλειωσαν οι γιορτές; Δικαιωμά μου, ωχού! Εγώ θα το'χω και θα το χαίρομαι όσο θέλω!

Τι θα'χω τώρα εγώ να περιμένω; Πρώτη μέρα στη δουλειά και έψαχνα μανιωδώς να βρω την επόμενη αργία.. Τζίφος! Καθαρή Δευτέρα, δε βλέπω άσπρη μέρα μέχρι 27 Φεβρουαρίου..

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι δεν είμαι η μόνη σ'αυτό το καταθλιπτικό mood.. Με όποιον το συζητάω, περνάει μια απο τα ίδια. Ε όσο να'ναι λιγουλάκι κουράγιο σου δίνει κι αυτό..

Η περίοδος μετά το τέλος των γιορτών φέρνει μια τάση για στεναχώρια, κακή διάθεση και μελαγχολία, αποτέλεσμα της ανάγκης μας για αναπροσαρμογή στην καθημερινότητα. Όσο όμως επιτρέπουμε στον εαυτό μας να "αφήνεται" σ'αυτό το συναίσθημα, δεν βοηθάμε την κατάσταση.. Υπάρχουν μερικά tips για να περάσουμε αυτή την περίοδο λίιιγο πιο ήπια και να μπορέσουμε να την νικήσουμε, ώστε να επιστρέψουμε στη ρουτίνα διώχνοντας τον γκρινιάρη απο μέσα μας!

1.Ας δώσουμε περιθώριο στον εαυτό μας!

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε όταν επιστρέφουμε στη ρουτίνα μετά από γιορτές και διακοπές ότι δεν είμαστε ρομπότ! Δεν πρέπει να νιώθουμε ενοχές! Αναπόφευκτα θα είναι δύσκολο τα πράγματα να γίνονται με τους ίδιους ρυθμούς όπως πριν και στην εντέλεια, αφού δυστυχώς ή ευτυχώς μας λείπει το μαγικό κουμπάκι που το πατάς και όλα μπαίνουν σε ρυθμό σε μια στιγμή. Ας ξεκινήσουμε προσπαθώντας να αποδεχτούμε την κατάσταση και να κατανοήσουμε ότι για λίγο ακόμα θα αισθανόμαστε περίεργα κι ότι δεν μπορούν ξαφνικά όλα να είναι νορμάλ επειδή το λέει το ημερολόγιο. Ας δώσουμε ένα περιθώριο λίγων ημερών στον εαυτό μας χωρίς να αφήσουμε το γεγονός ότι δεν αισθανόμαστε ακόμη έτοιμοι να μπούμε στη ρουτίνα, να μας αγχώσει.

2.Βάζουμε ένα πρόγραμμα στη δουλειά μας!

Αν βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, δεν επιτρέπουμε στον όγκο της δουλειάς μας να μας φανεί χάος.. οργανωνόμαστε προσεκτικά και κάνουμε ένα πλάνο. Αυτό δεν χρειάζεται να εφαρμοστεί μόνο σε θέματα δουλειάς. Το πλάνο να περιλαμβάνει και το πότε θα πάμε ξανά gym, πότε θα δούμε τους φίλους μας κ.ο.κ.

3.Ας κανακέψουμε λιγάκι τον εαυτό μας!

Δεν πρεπει να περιμένουμε μόνο απο τους άλλους να μας το κάνουν.. μπορούμε μια χαρά και μόνοι μας! Περνάμε ώωωρες ολόκληρες φροντίζοντας το σπίτι, τους φίλους μας, προετοιμάζοντας τη δουλειά μας - now it's OUR turn, hell yeah!! Ας σκεφτούμε τι είναι αυτό που μπορεί να μας ευχαριστήσει μέσα στη «μαυρίλα» των τελευταίων ημερών και ας το κάνουμε πραγματικότητα, χωρίς φόβο και ενοχές! Είτε αυτό έχει να κάνει με λίγη παραπάνω Lacta απο αυτό που συνήθως μας επιτρέπουμε, είτε μια εκδρομούλα έστω και ημερήσια κάπου διαφορετικά, είτε με ένα μαραθώνιο ταινιών ένα ολόκληρο απόγευμα!

4.Πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να βροντοφωνάξουμε: Αντίο καναπέ! Αρκετά με χάρηκες τόσες μέρες!

Gym. Κάτι μας θυμίζει, αλλά δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε ακριβώς τι.. Κι όμως.. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα "ξεσπάσματα" στο gym βοηθούν στην εκτόνωση και μας απελευθερώνουν, αυξάνοντας την παραγωγή ενδορφινών κι έτσι αισθανόμαστε ακόμα καλύτερα. Εναλλακτικά, για αυτούς που μισούν να τρέχουν μισάωρα ολόκληρα στους διαδρόμους σαν τα χάμστερ, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι.. yoga, περπάτημα, χορός.. όπως και να'χει, κούνα λίγο το κορμί σου ρε παιδί μου! Αναζωογονεί και σε κρατάει σε φόρμα..!

5. Ας μην υποτιμάμε και την επαγγελματική βοήθεια..

Όλα τα παραπάνω μπορούν να βοηθήσουν ανθρώπους που αισθάνονται μελαγχολία, αλλά δεν αποτελούν κάποια σοβαρή περίπτωση που χρήζει επαγγελματικής βοήθειας. Σε περίπτωση που αυτό που αισθανόμαστε είναι κάτι περισσότερο και πιο βαρύ από μια απλή μεθεόρτια μελαγχολία, τότε ίσως θα πρέπει να ζητήσουμε τη βοήθεια ειδικού. Συζήτηση με άτομα που εμπιστευόμαστε μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη.. ίσως αυτοί εντοπίσουν με πιο αντικειμενικό μάτι κατα πόσο έχουμε χάσει τον έλεγχο και χρειαζόμαστε περεταίρω βοήθεια. Αν έχουμε προβλήματα στον ύπνο, αν χάνουμε βάρος χωρίς να προσπαθούμε, αν αισθανόμαστε αρνητικά για τον εαυτό μας και θέλουμε να βλάψουμε ή εμάς ή τους γύρω μας, τότε το επόμενό βήμα πρέπει να είναι η επίσκεψή σε ειδικό, ο οποίος θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε αυτή τη δύσκολη φάση της ζωής μας.

Χάπι Νιού Γίαρ!

Αϊντε να δούμε τι θα μας φέρεις και συ..

Υγεία - το πρώτο και σημαντικότερο. Το 2011 μας ζόρισε λιγάκι στον τομέα αυτό, φέτος περιμένω απο σένα να μας έχεις όλους γερούς, δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά θέλω να μου το υποσχεθείς..

Αγάπη - όλων των ειδών. Οικογενειακή, με λιγότερα νευράκια.. Ερωτική, που δεν καταλαβαίνει αποστάσεις και εμπόδια.. Φιλική, με πιο συχνές συναντήσεις, γέλια και όμορφες στιγμές..

Χαρά - πολλή σε παρακαλώ 2012 μου, αν δεν σου είναι εξαιρετικά δύσκολο.. Δώσε μας γέλιο, ευτυχία και καλή διάθεση όσο πιο συχνά μπορείς! Πάρε μακριά κακόκεφους και μουτρωμένους ανθρώπους και φέρε δίπλα μας πρόσωπα χαμογελαστά, γεμάτα θετική ενέργεια!

Δουλειά - σταθερή αυτή τη φορά. Ok, το 2011 δεν μας άφησε παραπονεμένους.. Αλλά ρε συ '12, μια σταθερότητα ρε φιλαράκι.. Μην έχουμε το άγχος τι θα μας ξημερώσει πάλι σε λίγους μήνες. Με μισθό ικανοποιητικό, συνθήκες εργασίας ευχάριστες και πολλές ευκαιρίες για έκφραση δημιουργικότητας.

Μμμμμ.. αυτά! Νομίζω ανέφερα τα πιο σημαντικά..

Τώρα αν εσύ 2012 είσαι πια τόοοοσο γενναιόδωρο, εε δε θα πω όχι και σε ένα αμαξάκι, σε ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό, σε ένα home cinema για να βλέπω τις ταινιούλες μου.. Όχι δε θα σου'λεγα 2012 μου, αν επέμενες..

ΥΓΕΙΑ ΥΓΕΙΑ ΥΓΕΙΑ όμως δώσε.. όλα τα άλλα θα τα βρούμε βρε!

Άντε και καλώς σε βρήκαμε!

xxx

It's been a while..

Λίγο πριν συμπληρώσω και επισήμως 4 μήνες απο την τελευταία μου ανάρτηση, θυμήθηκα ξανά το αγαπημένο blogάκι, που με τόση αγάπη είχα δημιουργήσει πριν καιρό.. Καρπός της ανάγκης μου για έκφραση ιδεών, σκέψεων.. για καταγραφή πληροφοριών και οτιδήποτε άλλου μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον.. Αυθόρμητα, όπως λέει και ο τίτλος του..

Ως άτομο βαθιά ενοχικό, one more time - όπως πολλές φορές στη ζωή μου - νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ για την απουσία μου.. Χαζομάρα ίσως.. Να το πω έλλειψη έμπνευσης; Να το πω βαρεμάρα; Όπως και να το πω, μια είναι η ουσία (που λέει και το τραγουδάκι..): Now I'm back! Ανανεωμένη - όπως και το σκονισμένο και ξεχασμένο blog μου! Προσδοκώντας να μου κρατήσει συντροφιά τη διαφορετική και λίγο περιεργούλα αυτή χρονιά που διανύω..

Σε λίγες ώρες μπαίνει το 2012.. Κάτι πήρε τ'αυτί μου για τέλος του κόσμου.. Βρε λες;;; Κι έχω τόοοοσα ακόμα να κάνω mr Nostradamus! What the fuck.. ας μας μπει με το καλό, ας μας δώσει απλόχερα υγεία.. και μεις θα ζήσουμε ρε την κάθε στιγμή σαν να'ναι η τελευταία! Right?? Καλή χρονιά!!!

xxx

Η ώρα του παιδιού!

Η βαρεμάρα σήμερα χτύπησε ανελέητα και τη δική μου πόρτα!.. Είπα λοιπόν και γω να ακολουθήσω το παράδειγμα της αγαπητής σενιόρας Cούλας, και να παίξω και γω σαν παιδί το photoπαίχνιδο που κυκλοφορεί εδώ και μέρες στη blogόσφαιρα! Let's see..

1. Η ηλικία των επόμενων γενεθλίων σου

2. Ένα μέρος που θα ήθελες να επισκεφτείς

3. Το αγαπημένο σου αντικείμενο

4. Το αγαπημένο σου μέρος

5. Το αγαπημένο σου φαγητό

6. Το αγαπημένο σου ζώο

7. Το αγαπημένο σου χρώμα

8. Το μέρος όπου γεννήθηκες

9. Το μέρος όπου ζεις
(currently taking 1 year break.. i'll be back!!!)

10. Το όνομα ενός κατοικιδίου σου
(..άσχετα που ήταν σκυλάκι!)

11. Το ψευδώνυμό σου στο blog



12. Το πραγματικό σου όνομα



13. Το όνομα της γιαγιάς σου από τη μητέρα

14. Το όνομα της γιαγιάς σου από τον πατέρα



15. Μια κακή σου συνήθεια

16. Οι αγαπημένες σου διακοπές
(..με καλή παρέα, περνάς καλά ΠΑΝΤΟΥ!!)

17. Ένα προτέρημα σου

18. Ένα ελάττωμα σου

19. Ένα αγαπημένο σου αμάρτημα

20. Ένα άτομο που θαυμάζεις
(κάντα δύο!!)




..at last!!! :)

It's a new dawn, it's a new life...

.. and i'm feelin' good!!! (or at least I'm trying so..)

Αλλαγές, αλλαγές, αλλαγές..

Μια νέα δουλειά, μια νέα πόλη, μια νέα ζωή, έστω και για λίγο.. Περίεργο να ξεκινάς κάπου απ'την αρχή.. Ειδικά όταν αυτό συμβαίνει τόσο απρόσμενα, χωρίς να σου δώσει λίιγο χρονικό περιθώριο να το χωνέψεις. Προσπαθείς να προσαρμοστείς μέσα σε λίγες μέρες σε κάτι εντελώς καινούργιο.. Σε ένα νέο σπίτι, που θες χρόνο για να το νιώσεις σπίτι ΣΟΥ.. Σε μια νέα πόλη, όπου ξεκινάς απ'το μηδέν, με την ελπίδα να βρεις έναν άνθρωπο, ένα φίλο, ώστε να περάσει αυτό το διάστημα πιο εύκολα, πιο ευχάριστα.. Θέλει χρόνο.. Αλλά πάνω απ'όλα θέλει υπομονή! Αισιοδοξία! Και focus στα θετικά points: δουλειά god dammit!! Αυτό δεν ήθελες χαζή;; Ξύπνααα!! Η ζωή σου πίσω σε περιμένει, δεν χάνεται, είναι εκεί, στο θυμίζει κάθε τέλειο ΣΚ που περνάς με αγαπημένους ανθρώπους σε οικεία μέρη.. (ασχέτως αν το ρημάδι κάνει τα πάντα για να μην μπορείς να ξεκολλήσεις, να θες να μείνεις εκεί και να στείλεις το ΚΤΕΛ μόνο του πίσω..)..

Επιλογές. Προτεραιότητες. Η ζωή που έχουμε ονειρευτεί θα περιμένει για λίγο.. Σκαλάκι σκαλάκι θα φτάσουμε στο στόχο, και μέχρι τότε αξίζουν τον κόπο μερικές θυσίες.. Προς το παρόν, back to reality και απολαμβάνουμε την κάθε μικρή στιγμή! Γιατί σίγουρα μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και κάτι πολύ πολύ όμορφο.. το μόνο που μένει είναι να το ανακαλύψω!!

Καλή μου αρχή!!!..

Easter spirit!!.. (aka mageiritsa spirit)

Εύχομαι καλή προσωπική Ανάσταση για τον καθένα μας!
..και να μην αργήσει να'ρθει..

Καλά τσουγκρίσματα..!!

Κύπριες: Η επιστημονική εξήγηση του φαινομένου!

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΟ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΓΕΛΙΟ! BE PREPARED!!!

'Ενας φίλος μου τις προάλλες ξετρίπωσε ένα άκρως απολαυστικό κειμενάκι απο το blog του Γιώργου Μαργαρίτη σχετικά με το φαινόμενο μιας Κύπριας σε ένα λεωφορείο, μια ανάλυση απο επιστημονικής πλευράς. Άρτια τεκμηριωμένο! Δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας, απλά! Enjoy!!!

“Κύπριες στο λεωφορείο -γιατί;” Μία ημιεπιστημονική ανάλυση χωρίς λόγο.

Posted on Φεβρουαρίου 20, 2011 by Γιώργος Μαργαρίτης

(disclaimer: οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι πραγματική. Όποιος δεν βρίσκει τα ακόλουθα αστεία ας πάει να φάει μια φρουτοσαλάτα, αφού φαίνεται πως είναι πολύ αστείο να τρως φρουτοσαλάτα)

Έχεις κλείσει πάνω από 10 ώρες μπροστά σε μία οθόνη, στο γραφείο σου στο πανεπιστήμιο. Τα μάτια σου έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται εντόνως για το μαρτύριο στα οποία τα υποβάλεις. Κλείνεις τα μάτια σου προκειμένου να μετριάσεις τις διαμαρτυρίες τους και τα τρίβεις αργά, δυνατά, με τις ανάστροφες των χεριών σου. Ανοίγεις τα μάτια σου αργά και κοιτάς το ρολόι του υπολογιστή. 22:45.

Βάζεις το μπουφάν σου, κλείνεις το γκουμπιούτερ και κινάς για την στάση. Ξέρεις πως σε περίπου 10 λεπτά θα περάσει το λεωφορείο. Ξέρεις πως από τη στιγμή που θα ανέβεις στο λεωφορείο σε 20 λεπτά θα βρίσκεσαι σπίτι σου, στο κρεβάτι σου, παρέα με ένα βιβλίο για να χαλαρώσεις λίγο πριν πέσεις για ύπνο.

Παρόλα αυτά, η ανυπομονησία σου να μπεις μέσα στο λεωφορείο συγκρίνεται με την ανυπομονησία ενός εβραίου να μπει σε θάλαμο αερίων. Και αυτό γιατί το λεωφορείο που θα σε μεταφέρει στην ηρεμία του σπιτιού σου μεταφέρει επίσης ένα παράξενο και αλλοπρόσαλο δείγμα του ανθρώπινου είδους, που κάθε άλλο παρά ευχάριστα θα κάνει τα 20 αυτά λεπτά τις διαδρομή σου: Κύπριες.

Οι Κύπριες φοιτήτριες μοιάζουν με όλες τις υπόλοιπες φοιτήτριες: φοράνε καθημερινά ένα κουβά κολώνια για να σκοτώσουν οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό -ανθρώπινο και μη- σε περίμετρο τριών μέτρων, σοβατίζουν και μπογιατίζουν το πρόσωπο τους για να πάνε στο πανεπιστήμιο, φοράνε ξεκαρδιστικά ημιολόσωμα γυαλία ηλίου και αγροτικές μπότες για να διασκεδάσουν τον ανδρικό πληθυσμό στο πέρασμα τους. Έχουν όμως ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: για κάποιο λόγο νομίζουν πως αν σταματήσουν να μιλάνε θα βρουν ακαριαίο και βίαιο θάνατο. Έτσι περνούν την περισσότερη ώρα της ζωής τους μιλώντας ακατάπαυστα, ακόμα και αν δεν έχουν κάτι συγκεκριμένο να πούνε. Οι συζητήσεις τους περιλαμβάνουν συνήθως ανάλαφρα θέματα όπως η επικαιρότητα, σοβαρότερα θέματα όπως οι σχέσεις τους, ή θέματα υψίστης εθνικής σημασίας όπως ψώνια στην αγορά.

Το πρώτο πρόβλημα με τις Κύπριες φοιτήτριες είναι η ένταση της ομιλίας τους. Όποιος έχει τύχει να κάτσει μπροστά από τουρμπίνα αεροπλάνου την ώρα της απογείωσης θα με καταλάβει. Τα ντεσιμπέλ δεν είναι βολική μονάδα μέτρησης της έντασης της ομιλίας των Κυπρίων γι’ αυτό και χρησιμοποιείται μία ειδική μονάδα μέτρησης, το κυπριοντεσιμπέλ, το οποίο ισούται με 100 φορές το όριο ακοής του ανθρώπου.

Το παρακάτω σχήμα δίνει μία ποιοτική αλλά και ποσοτική εικόνα της έντασης ομιλίας των Κυπρίων. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα μία Κύπρια που ανεβαίνει στο λεωφορείο και βρίσκει μία δεύτερη Κύπρια, όποτε και γίνεται η αντίστοιχη χημική αντίδραση που έχει ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση σημαντικής ποσότητας θορύβου στον περιβάλλοντα χώρο. Για λόγους σύγκρισης της έντασης του εκλυόμενου θορύβου, παρατίθεται επίσης μια γνωστή αντίδραση που παράγει αρκετό θόρυβο.

Το δεύτερο πρόβλημα με την ομιλία των Κυπρίων φοιτητριών είναι η διάρκεια και η ταχύτητα της ομιλίας. Θα μου πεις “Ρεσε αυτά είναι δύο διαφορετικά θέματα“. Και θα σου απαντήσω “άμα δε ξες μη μιλάς” (<– φοβερή ατάκα εποχής δημοτικού).

Για να κάνω πιο εύκολη την εξήγηση των παραπάνω θα κάνω ξανά επίκληση στις καταπληκτικές μου ζωγραφικές δυνατότητες και στο paint.net. Αρχικά ας πάρουμε το παράδειγμα ενός μέσου ομιλητή:

Όπως βλέπουμε στην παραπάνω εικόνα, πολύ χοντρικά ένας μέσος ομιλητής μιλάει στη μισή διαδρομή του λεωφορείου. Για παράδειγμα, μετά από 5 λεπτά διαδρομής έχει μιλήσει περίπου 2.5 λεπτά. Αυτό είναι λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως σε μία κανονική συζήτηση συνήθως μιλάς κάποια ώρα και μετά δίνεις τον λόγο στον άλλο να μιλήσει, οπότε κατά μέσο όρο την μισή ώρα μιλάς και την υπόλοιπη μισή ακους.

Ας πάμε τώρα στο παράδειγμα ενός γρήγορου ομιλητή:

Στην παραπάνω εικόνα λοιπόν βλέπουμε πως ένας γρήγορος ομιλητής μιλάει πολύ (thank you Captain Obvious). Στα 5 λεπτά διαδρομής μιλάει περίπου 4 λεπτά, για 10 λεπτά διαδρομής μιλάει περίπου 8 λεπτά κτλ. Αυτό προφανώς σημαίνει πως ένας γρήγορος ομιλητής συνήθως μονοπωλεί -εξ αναγκασμού- την όποια συζήτηση με αποτέλεσμα να αφήνει ελάχιστα περιθώρια στους υπολοίπους να μιλήσουν. Έτσι, αν έχουμε μία παρέα τριών ατόμων μεταξύ των οποίων ένας γρήγορος ομιλητής, τότε μετά από 10 λεπτά διαδρομής αυτός θα έχει μιλήσει 8 λεπτά ενώ οι υπόλοιποι δύο θα έχουν μιλήσει από περίπου 1 λεπτό ο καθένας.

Έχοντας λοιπόν μελετήσει τον μέσο και τον γρήγορο ομιλητή μπορούμε να μελετήσουμε πλέον την περίπτωση μιας Κύπριας ομιλήτριας:

Όπως παρατηρούμε και στην παραπάνω εικόνα, στα πρώτα λεπτά της διαδρομής μία Κύπρια ομιλήτρια συμπεριφέρεται παρόμοια με έναν γρήγορο ομιλητή: απλά μιλάει πολύ. Μία σημαντική λεπτομέρεια όμως είναι πως την παραπάνω συμπεριφορά έχουν όλες οι συμμετέχουσες στη συζήτηση, το οποίο σημαίνει πως για παράδειγμα αν συζητούν τρεις κύπριες, τότε μέσα σε 5 λεπτά διαδρομής του λεωφορείου κάθε μία θα έχει μιλήσει από 4 λεπτά. Ματημπαναγία, δε ξέρω πως το κάνουν αλλά μιλάνε όλες ταυτόχρονα χωρίς να ακούει η μία τη λέει η άλλη. Η ταυτόχρονη ομιλία τους έχει αποτέλεσμα να συντονίζονται οι φωνές τους σταδιακά σε μία ενιαία φωνή που αρχικά σου φέρνει πονοκέφαλο και ημικρανίες και τελικά καταφέρνει να παραλύσει το νευρικό σου σύστημα, ενώ καθώς η συχνότητα της ενιαίας αυτής φωνής γίνεται συνεχώς υψηλότερη και η ένταση αυξάνεται και ο συντονισμός γίνεται πιο έντονος και μια φορά καθόταν δίπλα μου μία κυρία και αυτό.

Το δεύτερο και κυριότερο χαρακτηριστικό των Κυπρίων βάσει της παραπάνω εικόνας είναι πως έχουν τη δυνατότητα να μιλάνε περισσότερη ώρα από τη διάρκεια της διαδρομής. Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται μετά από παρατεταμένη παραμονή τους στο λεωφορείο. Για παράδειγμα, βλέπουμε πως σε 10 λεπτά διαδρομής μιλάνε περίπου τα 8 λεπτά, σε 15 λεπτά διαδρομής μιλάνε σχεδόν και τα 15, ενώ για 20 λεπτά διαδρομής μιλάνε περίπου 23 λεπτά. Πριν αρχίσετε τις χαρδαβελλικές θεωρίας συνομοσίας για ιπτάμενους φωσφορούχους εξωγήινους με strap-on να σας πληροφορήσω πως το φαινόμενο αυτό εξηγείται επιστημονικά: καθώς περνάει η ώρα μέσα στο λεωφορείο η ταχύτητα με την οποία μιλάνε οι Κύπριες συνεχώς αυξάνεται, καθώς ενθουσιάζονται πολύ με τα άχρηστα θέματα για τα οποία συζητάνε, με συνέπεια κοντά στα 18-19 λεπτά να μιλάνε με ταχύτητα αρκετά κοντά στην ταχύτητα του φωτός και ο χρόνος να αρχίζει να υπερκαμπυλώνεται. Το αποτέλεσμα για έναν εξωτερικό παρατηρητή όπως κάποιος που βρίσκεται μέσα στο λεωφορείο είναι να ακούει τις Κύπριες να μιλάνε για 23 λεπτά ενώ έχουν περάσει μόνο 20 λεπτά, με ολέθριες για τον ίδιο συνέπειες: το IQ πέφτει κατά 10 μονάδες κάθε λεπτό που περνάει ενώ τα κύτταρα του εγκεφάλου αρχίζουν να αυτοκτονούν μαζικά προκειμένου να διασώσουν την αξιοπρέπεια τους. Τα ελάχιστα άτομα που έχουν επιζήσει μετά από ταξίδι άνω των 20 λεπτών με συνταξιδιώτισσες κύπριες αναφέρουν πως μετά τα 20 λεπτά ανεξήγητα φαινόμενα αρχίζουν να συμβαίνουν στο λεωφορείο: οι δείκτες των πυξίδων αρχίζουν να τρελαίνονται, το ράδιο αρχίζει να παίζει Φλωρινιώτη, η αφίσα του Πλούταρχου που είναι κολλημένη πάνω από τον οδηγό αρχίζει να δακρύζει ενώ η εικόνα της Κατερίνας Γιουλάκη εμφανίζεται στα τζάμια του λεωφορείου.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως δε την παλεύεις καθόλου όταν μέσα στο λεωφορείο υπάρχουν Κύπριες φοιτήτριες οι οποίες στα 20 λεπτά διαδρομής που απαιτούνται για να φτάσεις σπίτι σου μιλάνε για 25 λεπτά και σε ένταση 3 κυπριοντεσιμπέλ, τα οποία είναι αρκετά για να αποδομήσουν τον εγκέφαλο σου σε μικρά πολύχρωμα ζελεδάκια με γέυση καλοριφέρ.

Τώρα, επειδή είμαι παιδί ίντιγκο -με λουλακί αύρα, όχι μαλακίες- αυτή τη στιγμή μπορώ να διαβάσω τη σκέψη σου: ακουστικά. Πρέπει να έχεις μαζί σου ακουστικά για να ακούς μουσική, μπορεί να σου σώσει τη ζωή. Η αλήθεια είναι πως γενικά δεν έχω μαζί μου τα ακουστικά του κινητού μου. Όμως μία φορά έτυχε να τα έχω μαζί μου! Η χαρά μου όταν κατάλαβα πως είχα μαζί μου ακουστικά ήταν αντίστοιχη με κάποιου που οι μαφιόζοι τον έχουν δέσει χειροπόδαρα με σύρμα το οποίο καταλήγει σε έναν τσιμεντόλιθο 100 κιλών και ετοιμάζονται να τον ρίξουν στη θάλασσα, αλλά ο ίδιος χαίρεται γιατί μόλις συνειδητοποίησε πως το ρολόι του είναι αδιάβροχο! Και αυτό γιατί τα ακουστικά είναι άχρηστα όταν μιλάμε για την ένταση ήχου με την οποία επικοινωνούν οι Κύπριες φοιτήτριες.

Και αν είναι κάτι για το οποίο τσατίζομαι ακόμα περισσότερο είναι πως τους δίνουμε και τζάμπα 12άρια στη Ευροβίζιον.