Friends coming from the past...

Μια φίλη απο το σχολείο επικοινώνησε προ ολίγου μαζί μου ενημερώνοντάς με για την επερχόμενη άφιξή της στην πόλη μας. Ο ενθουσιασμός της μεγάλος και συνοψίζεται σε λέξεις του τύπου "ετοιμάσουυυυυυ" και "έρχομαιιιιιιιι"... Εγώ γιατί δεν μπορώ να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό της; Huh??..

Κάθε Χριστούγεννα/Πάσχα 'η καλοκαίρι που επιστρέφω στα πάτρια εδάφη, πάντα επιδιώκω μια συνάντηση με παλιούς φίλους και συμμαθητές. Αν όχι all together, έστω έναν έναν χωριστά, να πούμε τα νέα μας, να γελάσουμε με καμιά βλακεία και να θυμηθούμε τα παλιά. Στην προσπάθειά μου αυτή, ελάχιστοι είναι αυτοί που θα ανταποκριθούν.. Τελικά τα χιλιόμετρα που σε χωρίζουν απο κάποιους ανθρώπους μπορεί κάποιες φορές να είναι καταλυτικά για την εξέλιξη της σχέσης/φιλίας σας.. Ειδικά όταν οι 2 πλευρές δεν έχουν την ίδια επιθυμία για τη διατήρηση αυτής της σχέσης...

Η συγκεκριμένη κοπέλα ήταν, είναι και πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχίσει να είναι κλασικό παράδειγμα ερωτευμένου ατόμου με παρωπίδες.. Ok, και μεις έχουμε ερωτευτεί, και μεις έχουμε παραμελήσει στα όρια του φυσιολογικού φίλους και φίλες ώστε να είμαστε λίγο παραπάνω με το αντικείμενο του πόθου μας.. Η κατάσταση όμως του εν λόγω ατόμου ξεφεύγει μακράν.. Και να πω ότι μιλάμε για "φράσκα πράγματα".. Κρατάει χρόοονια αυτή η κολώνια, όπως και αυτή η σχέση. Μακάρι να είναι ευτυχισμένα τα παιδιά, δεν λέω! Στις καλές μας μάλιστα εποχές μου είχε προταθεί να γίνω κάποια στιγμή και..κουμπάρα (!).. Όμως... όταν ένας φίλος σου, που υπήρξε κάποτε τόσο στενός, 6 χρόνια στο ίδιο θρανίο, έρχεται για λίγες μόνο μέρες, πιστεύω μπορεί να βρεθεί μια μικρούυυλα γωνίτσα στο τόσο (...) φορτωμένο πρόγραμμά σου.

Τα παράπονά μου απο αυτή την παλιά φιλενάδα ήταν αρκετά, για να μην πω ότι κάποια δεν τα έχω ξεπεράσει πλήρως.. Και ξαφνικά, έρχεται να μας επισκεφθεί, ας όψεται δηλαδή το συνέδριο στο οποίο είναι ομιλήτρια.. Αναρωτιέμαι λοιπόν: είμαι εγώ υπερβολική και κολλημένο μυαλό που δεν μπορώ να συμμεριστώ τη "χαρά" της που θα μας δει;; Τι θα'πρεπε, να αρχίσω τα yupiiii και τα "μου'λειψες" ώστε να μην απογοητεύσω τα "γνήσια" συναισθήματά της, που εντελώς τυχαία τις λίγες μέρες που γυρνάω στον τόπο καταγωγής μου εξαφανίζονται;

Αποφάσισα απλά να περάσω καλά τις λίγες μέρες που θα'ρθει.. Θα πούμε τα νέα μας, θα χαζολογίσουμε λίγο και αυτό. Μέσα μου ξέρω πια πολύ καλά ότι για να είναι κάποιος άνθρωπος στη ζωή σου πρέπει το ενδιαφέρον και η προσπάθεια να είναι αμοιβαία, και στην προκειμένη δεν ήταν.

Κάποια πράγματα απλά δεν έχουν διάρκεια και σιγά σιγά το συνειδητοποιώ...

DOUBLE ρε!!!!!!

Δεν θα μπορούσα παρά να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση στην ομαδάρα που μας έκανε περήφανους εις διπλούν, για να μην αναφερθώ στο volley..

Παιχνίδι φοβερό που παρακολουθήσαμε με κομμένη την ανάσα, αμέτρητες φάσεις, πιέσεις κι απ΄τις 2 πλευρές, μέχρι ο Leto έκανε το μεγάλο "μπαμ"!!! Μούδιασε ο Αρούλης και μέτα απο που να ξαναξεκινήσει, πως να ξαναοργανωθεί..

Μια στο τόσο βγαίνει και μένα απο μέσα μου ο οπαδός! Όταν παρακολουθώ παιχνίδια τόσο σημαντικά όσο ο Τελικός Κυπέλλου 2010, γίνομαι ένα με την πράσινη λαοθάλασσα, πανηγυρίζω, βρίζω καμιά φορά (ντροπήηηη), αλλά γενικά απολαμβάνω το καλό ποδόσφαιρο, πράγμα το οποίο πολλές φορές καταστρέφεται απο άστοχους τραμπουκισμούς και φανατισμούς χωρίς όρια που φτάνουν σε σημείο επικινδυνότητας.. Όπως και να'χει, η Παναθηναϊκάρα μας είχε συγκινήσει, μας συγκινεί και θα μας συγκινεί για μια ζωή με τις επιτυχίες της..!!!

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ Δ Ε Ν ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ!!

Καλή επιστροφή στους 23.000 "εκδρομείς", όπως είπε κι ένας φίλος μου! :)

Εσύ "εκεί"...

Τα λόγια στερεύουν σε στιγμές σαν κι αυτές..

Με τους Πυξ Λαξ είναι συνδεδεμένα όλα τα χρόνια της εφηβείας μου.. Με τα τραγούδια τους μεγάλωσα..
Ο θάνατος του Μάνου Ξυδούς είναι τέλος εποχής για το χώρο της ελληνικής μουσικής.. Η φωνή του ταξίδεψε και θα ταξιδεύει για πάντα τις ψυχές μας.. Το στίγμα που η μοναδική χροιά του έχει αφήσει σε αμέτρητες προσωπικές στιγμές του καθενός μας θα μείνει ανεξίτηλο, σαν soundtrack της ζωής μας..

"Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο" και ο Μάνος ήταν και θα είναι μια μεγάλη και πάντα διαχρονική αγάπη...
"Ένα σωσίβιο είναι η ζωή που ξεφουσκώνει αργά" και το μόνο που μου μένει να του πω είναι "..τα ξεναλέμε", όπως ο ίδιος τραγουδάει σε ένα απο τα τελευταία του τραγούδια..

Καλό σου ταξίδι.....

Sweet nostalgia..

Ακόμα προσπαθώ να συνέλθω απο το πασχαλινό φαγοπότι γι'αυτό καθυστέρησα να γράψω για τις διακοπούλες μου.. Ok, i'm just kidding.. Απλά ήταν τόοοοσο όμορφα που πραγματικά μου στοίχισε που ήταν μόνο 3 μερούλες..


Καταρχάς στο σπίτι της γιαγιάς.. Με μια λέξη: Κοινόβιο!!!! 10 άτομα ήμασταν! Ευτυχώς υπήρχε μέρος για όλους, αλλά ο πανικός που επικρατούσε δεν υπήρχε! Με την καλή έννοια φυσικά! Μου είχε λείψει τόσο πολύ όλο αυτό... Γιαγιά να γυροφέρνει πάνω κάτω μήπως χρειαζόμαστε κάτι, παππούς σε μια γωνίτσα να γκρινιάζει για κάποιο πονάκι πάλι, μαμά και θεία στην κουζίνα, να τρέχουν για να μας ετοιμάσουν πρωινό/μεσημεριανό/βραδινό/γλυκό/φρουτάκια κλπ.. Μπαμπάς με θείο να ετοιμάζουν το αρνί με τις ώρες.. Αδερφός να χαζεύει στην tv και εγώ με τις μικρούλες να λιώνουμε στο trivial (το ομολογώ ότι "εκλεψα" λιγάκι μιας και συμφώνησα να παίζω με τις πανεύκολες καρτούλες και γω.. χιχι!).. Τόσο ζεστή ατμόσφαιρα! Αυτό που απόλαυσα περισσότερο το φετινό Πάσχα!..

Όσον αφορά για το easter spirit.. ε μια εκκλησία την χτυπήσαμε βρε αδερφέ! Έτσι για το καλό! Μια φορά το χρόνο πραγματικά χαίρομαι και γω να πηγαίνω! Μεγάλη Παρασκευή, Επιτάφιος.. Περπάτησα με τις ξαδερφούλες 10 (!) ολόκληρα λεπτά μαζί με τον όχλο, να πούμε και μεις ότι τον συνοδέψαμε! Ανάσταση.. κλασικά.. 5 λεπτά πριν το Χριστός Ανέστη, είπαμε τα χρόνια πολλά. τσουγκρίσαμε και 2-3 αυγά που κινδύνευσαν να σπάσουν μες τις τσέπες μας, κοντέψαμε για άλλη μια χρονιά να χάσουμε χέρι/πόδι απο τα βαρελώτα, και 12:15 είχαμε ήδη επιστρέψει σπίτι, καθώς η μαγειρίτσα μας καλούσε.. Cooome..coooooooooooooome....... Όσο για την Κυριακή του Πάσχα, τα λόγια περισσεύουν.. είχα χρόνια να περάσω τόσο καλά! Καταπληκτικό φαϊ, πολύ όρεξη για χορό, απο καλαματιανούς και συρτούς, χασαποσέρβικα και ζεμπέκικα μέχρι βάλς και τανγκό που χόρεψαν γιαγιά και παππούς με τη συνοδία live ακορντεόν και μια αξιοσέβαστη ποσότητα δακρύων νοσταλγίας...

Και φυσικά τα φιλαράκια απο το χωριό!! Μεγάλη Παρασκευή και Σάββατο, το καθιερωμένο "ραντεβού" μετά την εκκλησία στο club της περιοχής, για ποτάκι και γέλια μέχρι το πρωί! Άτομα που είχα χρόνια να δω, πόσες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας ξύπνησαν! Όμορφα χρόνια, ξένοιαστα.. Είναι φορές που εύχομαι να είχα ένα ραβδάκι κι έτσι μαγικά να γυρούσα πίσω, σε εκείνα τα χρόνια.. που όλη η παρέα ήμασταν τόσο δεμένοι, που κλαίγαμε όταν φεύγαμε απο το χωριό και μετρούσαμε τις μέρες μέχρι το καλοκαίρι που θα ξανασμίξουμε όλοι.... Οι αναμνήσεις υπάρχουν για να αναζωπυρώνονται και μεις δώσαμε την υπόσχεση η επόμενη συνάντηση να μην αργήσει όσο η φετινή...

Ένα είναι το σίγουρο, το Πάσχα στο χωριό είναι αναντικατάστατο και δεν θα το άλλαζα για κανένα κοσμικό προορισμό, ever!!!

Πάσχα στο χωριό!! J'adore..!!!

2 και σήμερα και φύγαμεεεε!! Οι μίνι διακοπούλες μου ξεκινάνε σε λίγες μέρες και δεν κρατιέμαι..! Πάσχα στο χωριό με οικογένεια, γιαγιά-παππού, θεία-θείο και beloved little cousins ειναι κάτι που προσμένω καιρό τώρα και μου'χει λείψει..


Τόσες αναμνήσεις απο την παιδική ηλικία θα αναβιώσουν.. Επιτάφιο με όλη την παρέα, γέλια με τα μπαμ-μπουμ το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου μέχρι ο παπάς - αφού μας βγάλει το λάδι - να πει το "Χριστός Ανέστη".. Η καθιερωμένη σούπερ ντούπερ ουάου έξοδος μετά την Ανάσταση όπου συναντάς όλα τα γνώριμα πρόσωπα του χωριού και ανταλλάσεις ευχές.. Και φυσικά ΑΡΝΙ, MY LOVE!!! Ζω για να σε φάω.. Για τη στιγμή που η τραγανή πετσούλα σου θα λιώσει στο στόμα μου... yuuuummy!!!!!!!!

Η ζεστασιά που νιώθεις όταν περνάς τις όμορφες αυτές μέρες με δικά σου πρόσωπα δε συγκρίνεται με τίποτα!

Καλό Πάσχα σε όλους και.... bon appetite!!! ;)

12o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Που ζούσα εγώ τόσα χρόνια οέο;;... Τι έχανα η γυναίκα; Τα μισά χρόνια ζωής του φεστιβάλ (6) διαμένω στη Θεσσαλονίκη και χαμπάρι δεν πήρα! Ευτυχώς φέτος βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι να μου ανοίξουν τα μάτια και να με σύρουν σε προβολές ντοκιμαντέρ!

Για 12η χρονιά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης γιόρτασε την απρόβλεπτη, σε διαρκή αναμόρφωση και εγρήγορση, τέχνη του ντοκιμαντέρ. Συνοδοιπόροι του σ’ αυτή τη διαδρομή οι ανήσυχοι θεατές που πληθαίνουν χρόνο με το χρόνο. Πέρυσι περισσότεροι από 40.000 θεατές παρακολούθησαν τη διοργάνωση, γεγονός που αποδεικνύει όχι μόνο το ολοένα και αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ταινίες τεκμηρίωσης, αλλά και την επιτυχία του Φεστιβάλ, που κατάφερε πολύ γρήγορα να καθιερωθεί στη συνείδηση επαγγελματιών και κοινού ως ένα από τα σημαντικότερα του χώρου.

Με αθρόα συμμετοχή ταινιών από όλο τον κόσμο, το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου αιώνα, πρότεινε ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, ένα κινηματογραφικό ψηφιδωτό με στόχο να κινητοποιήσει, τα ενημερώσει, να συγκινήσει και να ευαισθητοποιεί το κοινό. Συναρπαστικά ντοκιμαντέρ από όλο τον κόσμο, αλλά και παράλληλες δράσεις συνέθεσαν το φετινό πρόγραμμα.

Είχα τη χαρά να παρακολουθήσω 2 ντοκιμαντέρ, εκ διαμέτρου αντίθετα το ένα απο το άλλο, τα οποία κατάφεραν να με κερδίσουν - το καθένα με το δικό του τρόπο.

Νο.1: ZORRO Ο ΓΑΤΟΣ
"Οι περιπέτειες του Ζόρρο, ενός ατίθασου γάτου που ζει στο κέντρο της Αθήνας. Θα γνωρίσουμε τους φίλους, τις φιλενάδες, την οικογένεια και τους αντιζήλους του. Ο Ζόρρο είναι πολύ άτακτος και η ζωή του συχνά κινδυνεύει."
My review: Απολαυστική παρουσίαση της ζωής (βίος και πολιτεία) του κεραμιδόγατου Zorro στα σοκάκια της Αθήνας.. Ξεκαρδιστικά πλάνα, αλλά και σκηνές που σε συγκινούν με την απλότητα, αλλά και το μεγαλείο τους!

Νο.2: ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ: ΑΝΤΙΜΙΛΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ
"Το πορτρέτο μιας γυναίκας που προσπαθεί απεγνωσμένα να κατανοήσει την ποκύπλοκη ασθένεια που ελέγχει το γιο της. Μια διαδρομή μέσα από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς, όπου κάθε στάση ανοίγει ένα νέο μονοπάτι προς την καρδιά του αυτισμού – και φανερώνει εντυπωσιακά διαφορετικές πτυχές του γιου της γυναίκας όσο εκείνη προχωρά προς το τέλος της αναζήτησής της. Ο αυτισμός είναι μια πάθηση χωρίς γνωστή αιτία ή θεραπεία, αλλά προσβάλλει 1 στα 150 παιδιά. Η ταινία αναλύει ενδελεχώς τον αυτισμό, αντιμετωπίζοντάς τον ως ένα ολοένα διογκούμενο παγκόσμιο ζήτημα."
My review: Απλά speechless.. Η αντιμετώπιση του αυτισμου΄σε Αμερική και Ισλανδία, αντιμετώπιση που φαντάζει διαστημική για τα δεδομένα της Ελλάδας, ήταν ικανή να ανοίξει τα μάτια και να ευαισθητοποιήσει το κοινό στο εύθραυστο θέμα του αυτισμού. Φοβερά πλάνα, φοβερή αφήγηση και ακόμα πιο φοβερή μουσική απο Sigur Rós και Björk. Απλά καταπληκτικό!

Όσοι το χάσατε αυτοί τη χρονιά, stay tuned!
Το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έρχεται και αξίζει πραγματικά να είμαστε όλοι εκεί!!

Sick & tired...

Και ΝΑΙ!! Το βραβείο γκαντεμιάς μου ανήκει δικαιωματικά!! Μα να μην έχω αρρωστήσει ολόκληρο χειμώνα και να αρρωστήσω τώρα;; ΤΩΡΑ....;;

Ένα γεμάτο ΣΚ είχε κανονιστεί, άφιξη φίλης εξ Αθηνών, φιλοξενία σπίτι μου, βόλτες, ποτάκια, καφεδάκια.. Αμ δε!


“If you want to make God laugh, tell him about your plans”
είχε πει ο Woody Allen, και στη δική μου περίπτωση ήταν το μότο αυτού του ΣΚ... damn it!

Περαστικά μου και ....stay away from me!! :)